De Haan: 'Een merk is niks anders dan een naam met een reputatie. Wel handig dus wanneer je dan weet welke reputatie je zelf voor ogen hebt. En ook voor welke klant. En dat je onderweg af en toe kijkt naar 'hoe sta ik er voor met mijn reputatie'. Alleen een ‘sterk’ merk kan zich zonder blijvende schade ‘uitstapjes’ veroorloven.

Castricum presenteert haar eerste economische visie met de titel ‘Om te behouden wat we hebben, moeten we nu ondernemen’. Daar gaat het al fout, want wat wil je behouden als je niet weet wat je wil, en voor wie.

De economische visie die het gemeentebestuur de wereld wil insturen heeft een probleem: ze zit gevangen in het harnas van BuitenGewoonCastricum. En groeien in een harnas is lastig. De grens van groei is dan immers al snel bereikt.'

De Haan: 'In BGC krijgt EZ een heel bescheiden plekje. Eén alinea slechts, die ook nog eens abstract is geformuleerd zodat niemand zich eraan kan blesseren. Misschien dat dat er wel de oorzaak van het gepiept en geknars in de visie. In bedekte termen, maar toch. Want economische groei en ontwikkeling ontstaan niet vanzelf; niet door oude wijn in nieuwe zakken, niet door hier en daar een likje verf over een verwaarloosde ondergrond te smeren.'

Van Castricum een sterk merk maken. Wie wil dat niet. Maar hoe geef je identiteit aan een samengestelde gemeenschap, die tot voor vijf jaar geleden uit vijf verschillende merken bestond. Vijf merken, met ieder zijn eigen kwaliteiten. Voor de Woude anders dan voor Bakkum, voor Limmen anders dan Castricum, voor Akersloot zelfs weer anders dan voor de Woude.

Om vanuit respect voor onderscheiden kwaliteiten toch tot één (nieuw) merk te komen heeft het gemeentebestuur ervoor gekozen om vanuit de verschillende invalshoeken tot één economische visie te komen. Ik zeg met nadruk met één, want hier is een belangrijke denkfout gemaakt. Iedere marketingdeskundige weet hoe lang het duurt om een merk te kunnen vestigen, laat staan dit merk succesvol te laten zijn. Heel onverstandig dus om in het langdurige proces van merkenbouw de vijf afzonderlijke kernen met hun reputaties in Castricum los te laten, en daarvoor gemakzuchtige aanname ‘Je treft ‘t in Castricum’ te lanceren.'

De VrijeLijst zegt: vergeet ‘t maar. Samenwerking is heel wat anders dan een merk overboord kieperen en hiervoor een ander merk in de plaats brengen. Natuurlijk, het zou kunnen, in stappen, als in alle lagen van de samenleving hetzelfde gevoel zou bestaan over onze kustbeleving, over de waardering van ons buitengebied, over het kunst en cultuurklimaat, over de winkelvoorziening, over de differentiatie en de lokalisering hiervan, over de toeristisch en recreatieve exploitaties, over de ontwikkelingskansen en de ligging van bedrijfsterreinen, en niet in de laatste plaats over de aansluiting van onze gemeente op het provinciale en Rijkswegennet; aan de noordkant én aan de zuid-oost zijde.'

De Haan: 'Wie niet weet wat hij werkelijk wil, heeft daarvoor vaak meer woorden nodig dan een gesprekspartner die staat voor zijn verhaal. De eerste economische visie voor onze gemeente wemelt van de herhalingen, en van elkaar tegensprekende aannames, misschien gedaan om kool (natuurwaarden) en geit (de ondernemer) te sparen. Het is jammer, dat de economische visie hierdoor als een zwabber door de vijf kernen gaat, waarbij ze van links naar rechts en van rechts naar links alles meeneemt, om in de hoekjes net zo snel weer van alles achter te laten.'

Castricum wil doorgroeien, maar eigenlijk toch ook weer niet. Wil ze een proces in kleine stapjes, of in grote. Kleine en grote uitdagingen worden zonder volgtijdigheid opgesomd: om maar eens een heel eenvoudig element uit de visie te nemen: als vanzelfsprekend worden publiekstrekkende evenementen als kans voor de gemeente benoemd, maar zonder het besef dat deze een groot beslag leggen op tijd, geld, en energie. Zelfs als zou de bereidheid er zijn om voor een festival als Karavaan 10 tot 15000 euro jaarlijks te betalen, heeft Castricum slechts één stap gezet in de wens ‘door te groeien’. Daarmee bouw je geen merk. Wat doen we met typisch kustgemeentewaardige evenementen als de Week van de Zee of de vele nautische activiteiten, wat doen we met anderssoortige podiumkunst en muziekfestivals zoals Beeckestijn Pop in Beverwijk, Visbak Wijk aan Zee, Indian Summer in Broek op Langedijk, Dijkpop in Andijk.'

'Hoe gaan we het gemis aan professionele (podium)kunstuitingen en museale functies in onze gemeente opvangen, en het bestaande aanbod en het bestaan van initiatieven met een internationale reputatie, zoals Hortus Bulborum, waarderen en betrekken bij de economische kansen voor onze gemeente?'

'Welke economische visie steekt er achter de blauwe vlag, die we nu boven ons strand laten wapperen. Zoals we straks ook verspreid in het dorp bankjes en gezellige zitjes zien staan. Voor wie wappert die vlag? Wie gaat er op die bankjes zitten?'

Het inwonertal in onze gemeente loopt met honderden personen per jaar terug. Wie zijn dat? Wat kunnen we hiertegen doen? Ruimere bestemmingsplannen geven de mogelijkheid om werk en wonen te combineren. Hiermee volstaan is niet voldoende. Een krachtige en duidelijke campagne naar ondernemers om zich met voordelige en snelle, korte procedures in woonwijken te kunnen vestigen is nodig. Gaat dit college van VVD, PvdA en GDB daar iets mee doen?

Ook de bereikbaarheid van de gemeente aan de zuidkant op het wegennetwerk roept vragen op. De Haan: 'Welke stimuleringsmaatregelen gaat het college treffen zodat logistiek belastende bedrijven zoals Kaptein Kaas en transportbedrijven naar de randen van het dorp, direct aan het Rijkswegennet verbonden worden?'

De VrijeLijst ziet liever dat de visie krachtig beschrijft hoe vrije beroepen, architecten en vormgevers, kunstenaars zich adequaat en in prima technische omstandigheden zelfstandig kunnen vestigen. Ook voor mode en luxe artikelen doet de Castricummer zijn inkopen elders. Hoe keren we die trend?

In plaats van versterking werkgelegenheid voor inwoners wil De VrijeLijst dat het college inzet op versterking van economische milieu’s, waardoor de werkgelegenheid juist voor niet-inwoners wordt versterkt, en zich dus meer inwoners+bedrijven in Castricum willen vestigen.

Bedrijven zoeken bedrijven op: overal waar een Gamma zit, zit een Praxis. Welke synergie denkt het college te laten ontstaan?

Versterking ondernemerschap: we zijn het eens als kamperen bij de boer van 15 naar 25 kampeerplekken gaat. Maar is dat aantal al niet achterhaald?

Eens zijn wij het ook met de stelling, dat je moet denken vanuit mogelijkheden: maar BGC is een harnas, en dus een beperking: ontkoppelen dus!

De Haan: 'Het strandbeleid is aan een drastische herziening toe: waar enerzijds een hotelaccommodatie aan de rand van het dorp wordt gepropageerd en een blauwe vlag wappert, past niet het conserverend regime dat mensen 's avonds van het strand wegjaagt en vergunningen voor evenementen in de avonduren tot vier per seizoen beperkt en in de winter zelfs helemaal verbiedt. En overnachtingsmogelijkheden op het strand versterken economische perspectieven, vinden wij'.

Een gruwel zijn ook de automaten bij de entree van het duingebied: de duinkaart moet gratis worden aangeboden: ze stimuleert bezoek aan Castricum en bevordert de betrokkenheid van de eigen bevolking met het duingebied.

Onontdekte plekken zijn dit jaar speerpunt in de toeristische visie van NoordHolland. Wat doet de gemeente Castricum met het deelbaar maken van zijn verborgen, nog niet ontdekte locaties?

Kunst en cultuur; de visien op het kunstenaanbod, de professionelen, we lezen er niks over in de economische visie.

De VrijeLijst vindt de ecomische visie eng geformuleerd; wij zeggen: maak van bezoek aan Castricum een beleving, die mensen zich herinneren en waar ze naar terugverlangen. Niet een bezoek voor slechts twee uurtjes.

(uitgesproken door Ron de Haan, gemeenteraadslid voor De VrijeLijst, op 5 juni 2008 in de raadscarrousel van de gemeente Castricum).




06 Jun 2008 door de redactie